וַיֹּ֣אמֶר הַמֶּ֔לֶךְ וְאַיֵּ֖ה בֶּן־אֲדֹנֶ֑יךָ וַיֹּ֨אמֶר צִיבָ֜א אֶל־הַמֶּ֗לֶךְ הִנֵּה֙ יוֹשֵׁ֣ב בִּירוּשָׁלִַ֔ם כִּ֣י אָמַ֔ר הַיּ֗וֹם יָשִׁ֤יבוּ לִי֙ בֵּ֣ית יִשְׂרָאֵ֔ל אֵ֖ת מַמְלְכ֥וּת אָבִֽי׃
האָט דער מלך געזאָגט: און װוּ איז דײַן האַרס זון? האָט ציבֿאָ געזאָגט צום מלך: אָן איז ער געבליבן אין ירושלים, װאָרום ער האָט געזאָגט: הײַנט װעט מיר דאָס הױז פֿון ישׂראל אומקערן די מלוכה פֿון מײַן פֿאָטער.
מיר האָבן דערווײַל ניט קיין פּירושים אויף דעם פּסוק. פּרוּווט ביטע שפּעטער נאָך אַ מאָל.